perbualan antara ibu dan anak di sebuah kedai makan.
ibu : kedai ni sombong nak mampus,hari tu ibu nak bayar makanan boleh dia cakap macam ni
si ibu dengan gaya pelakon cuba melakonkan dengan baik mungkin Khabir bhatia
akan ambil ibu berlakon ? hehe
"makan apa ? "
"lagi ?"
anak : *angguk kepala* dalam hati 'buleh caya ka ibu ni,kdg2 ibu ni kuat beremosi'
beberapa saat kemudian:pelayan hantar makanan
ibu:"tadi order mi goreng,kenapa mi ladna yg sampai ?"
pelayan lepas letak makanan terus blahhh
anak : *diam* , mana tauke dia bu ? yang ibu bayar hari tu ?
ibu : tunding jari ke arah seorang wanita berusia lebih kurang awal 40-an.
anak : "aik ? dia lap meja bu ? ni mesti kedekut piang nak ambik org kerja"
ibu : " taklah,ni mesti jenis tak boleh duduk saja,ada ja kerja nak buat"
Okay.berhenti di sini !
see the difference ?
beza tak beza pemikiran dua orang manusia yang punya DNA yang sama ?
point aku tak banyak ,
cuma kau kena ingat,
apa yang orang cakap
ada yang betul ada yang salah,
apa yang mereka tulis ialah apa yang mereka fikir
itu adalah pendapat.
bila sebut pendapat tak boleh nak cakap mereka salah,
macam bila orang tanya pendapat kita,
tak semestinya dia nak ambil pendapat kita
its like mcm 25 % macam tu ja untuk percaya.
so nak tahu ending dia macam mana ?
setelah si anak menghabiskan makanan yang kurg sedap tu,
pergi bayar dekat cashier
baru la perasan yang semua pakai uniform yang sama
so konklusinya ?
SEMUA PEKERJA,MANA ADA BOSS DIA DEKAT SITU -,-
well,fyi,kedai ni ramai gila orang lepak,tapi tak tahu apa yang sedap,so watch out boys and girls
bila pergi mana2 kedai mcm ni,takut diowg letak pelaris , so hati-hati (:
bye !
:taksiapatahuapayangadadalamhatiyangkitaselalusembunyidengansenyumanpalsu:
No comments:
Post a Comment